Óbilgjarnar kröfur - Tillögur um að kvótanum verði skilað til ríkisins - Landssamband smábátaeigenda

Óbilgjarnar kröfur - Tillögur um að kvótanum verði skilað til ríkisins



Eftirfarandi grein eftir Örn Pálsson birtist í Fiskifréttum í gær 21. nóvember:

„Í upphafi sl. sumars vann Landssamband smábátaeigenda samantekt fyrir sjávarútvegsráðuneytið á hlutfalli þeirrar aflahlutdeildar hjá smábátum sem skipt hefðu um hendur í viðskiptum.  Samantektin var meðal þess sem ráðuneytið nýtti sér við gerð greinargerðar um álit mannréttindanefndar Sameinuðu þjóðanna.  Við vinnslu hjá LS kom m.a. í ljós að mikill meirihluti smábátaeigenda, milli 80 og 90%,  hefði bætt við sig aflaheimildum eða keypt sig alfarið inn í atvinnugrein þá sem starfar í því umhverfi sem lögin um stjórn fiskveiða setja ramma utan um.

 

Brotthvarf sóknardagakerfisins

Í rauninni kemur þetta ekki á óvart þar sem krókabátum með aflahlutdeild í þorski hefur á síðastliðnum fjórum árum fækkað um rúman helming.  Við brotthvarf sóknardagakerfisins 1. september 2004 voru þeir um átta hundruð, en á yfirstandandi fiskveiðiári er fjöldi þeirra komin undir fjögur hundruð.  Veiðiheimildir þessara báta hafa án undantekninga færst yfir á þá sem nú heyja harðvítuga baráttu í þeim ólgusjó sem um þessar mundir geisar í efnahagslífi þjóðarinnar.

Varla þarf að tíunda það á þessum vettvangi að kostnaður vegna þessarar „hagræðingar“ útheimti gríðarlega fjármuni eða sem nemur tugum milljarða á þessu árabili.   Mikill meirihluti kostnaðarins var fjármagnaður með lánum og þá nær einvörðungu í erlendri mynt.

 

Lán hækka, kvótinn skerðist

 

Eins og hjá öðrum Íslendingum er álagið mikið þessa dagana. 

§  Lánin hafa hækkað, mörg hver yfir hundrað prósent á stuttum tíma, vegna gengishruns krónunnar. 

§  Skerðing veiðiheimilda í þorski hefur samanlagt, á yfirstandandi fiskveiðiári og því síðasta, verið 126 þús. tonn sem er aðeins fjögur þúsund tonnum minna en útgefin heildarafli í þorski er. 

§  Í þriðja lagi andar köldu frá ýmsum alþingismönnum í garð þessara aðila og það smitast út í samfélagið.  Krafist er að þeir skili til ríkisins veiðiheimildum sem þeir hafa greitt fyrir og kaupi þær svo öðru sinni.

 

Ósanngjarn málflutningur

Sá er hér ber á lyklaborð finnst síðast taldi brimskaflinn með ólíkindum, ósanngjarn með afbrigðum.  Hann fullyrðir að vart finnist hér hæfari einstaklingar en þeir sem nú gera út og róa á smábátum.  Þeir sem hættir eru hafa fengið greiðslur fyrir það, greitt var með beinhörðum peningum sem eins og áður var minnst á voru teknir að láni og nú er barist við að standa í skilum með.  Minnt skal á að þeir fjármunir voru ekki teknir úr vasa hins almenna borgara. 

 

Gefum þeim starfsfrið

Það er sérstakt lán fyrir þjóð sem lifir á sjávarútvegi að hún skuli eiga slíka úrvals sjó- og útgerðarmenn sem skipa það lið sem gerir verðmæti úr nytjastofnum sem er sameiginleg eign hennar. Það er aldrei mikilvægara en nú.  Án þeirra væru verðmætin aðeins fólgin í vitneskjunni um ónýtta nytjastofna á Íslandsmiðum.

Gefum þeim starfsfrið. Þjóðin þarf á þeim öllum að halda, hún má ekki missa fleiri út úr greininni.“

 

Höfundur er framkvæmdastjóri Landssambands smábátaeigenda. 

 

efnisyfirlit síðunnar

Hönnun og umsjón: GB hönnun ehf, Laugavegi 13, 101 Reykjavík, augl@smabatar.is

...