Í Morgunblaðinu í morgun birtist eftirfarandi grein eftir Ásgeir Valdimarsson, útgerðarmann og sjómann:
„Það er með ólíkindum að sjávarútvegurinn skuli í hverjum kosningum lenda á
einhverskonar pólitískum uppboðsmarkaði og fólk og fyrirtæki í þessari grein
rökkuð niður í svaðið og virðist ekkert heilagt í þeim efnum. Meira að segja er
gengið svo langt að halda því fram að fiskveiðistjórnunarkerfið (kvótakerfið)
og þá væntanlega þau fyrirtæki og það fólk sem eftir því hafa starfað, sé bæði upphaf og endir á bankahruninu. Er ekki kominn tími til að menn hægi nú aðeins á sér í sinni örvæntingu og
baráttu um að komast á þing.
Ég ætla ekki að halda því fram að kvótakerfið sé fullkomið frekar en önnur
mannanna verk en þetta er tæki til að stýra því að ekki sé veitt umfram ráðgjöf
Hafrannsóknarstofnunar. Þeir sem hæst gaspra um að kvótakerfið sé ónýtt stýrikerfi og ekki hafi
tekist að byggja upp fiskistofnana með þessari stýringu segja í hinu orðinu að
það sé nóg af fiski í sjónum og að auka megi til dæmis þorskkvótann um
100 þúsund tonn, (á þessu fiskveiði ári er heimilt að veiða 160 þúsund tonn). Er
þetta trúverðugur málfluttningur?
Þegar kvótakerfinu var komið á 1984 var talið að hrygningarstofn þorks væri
um 141 þúsund tonn, nú mælist hann um 250 þúsund tonn.
Því er haldið fram að sjávarútvegurinn sé svo skuldugur að hann rísi vart
undir því, en samt á að vera hægt að innkalla veiðihemildirnar og þessi sami sjávarútvegur á að hafa bolmagn
til að leigja þær til sín aftur, plús það að borga skuldirnar. Er þetta
trúverðugur málfluttningur?
Það er óumdeilt að skuldir sjávarútvegsins eru umtalsverðar. Í árslok 2007
voru þær um 300 milljarðar eða um 2% af heildarskuldum íslenskra fyrirtækja. Skuldir sjávarútvegsins eru að mestu í erlendri mynt og hafa því hækkað eins og
hjá öðrum, bæði einstaklingum og fyrirtækjum.
Þeir sem starfa í sjávarútvegi
í dag hafa unnið samkvæmt þeim
lögum og reglugerðum sem alþingi hefur sett. Samkvæmt þeim hafa útgerðirnar
verið að kaupa til sín varanlegar aflaheimildir (kvóta, nýtingarrétt) af þeim
sem hafa hætt. Er svo komið að yfir 90% af þeim fisktegundum sem upphaflega
voru settar í kvóta, hafa verið keyptar.
Nú á að ráðast á þá sem eru starfandi í greininni í dag og hafa ætlað að
gera það áfram, annars hefðu þeir ekki verið að tryggja sér þennann
nýtingarrétt. Með því að kaupa kvóta ert þú ekkert að gera annað en að
tryggja þér það að þú fáir að nýta ákveðinn hundraðshluta af því sem talið er
óhætt að veiða.
Það er á stefnuskrá Samfylkingar
og Vinstri grænna, að ég tali nú
ekki um Frjálslynda flokkinn að innkalla kvótann eins og það er kallað og eru
þeir svo almennilegir að ætla að gera þetta rólega eða á allt að 20 árum. Það
sem meira er, þeir tala eins og
það sé alveg sjálfgefið að þeir sem eru að basla í þessu í dag munu gera það áfram,
eða í það minnsta á meðan þeir eru að borga sínar skuldir. Til hvers ættu þessi fyrirtæki að vera
borga skuldir af því sem síðan verður tekið af þeim?
Er ekki gáfulegast að rétta þessum þjóðnýtingarflokkum bara lyklana
strax, með þeim skuldum og skömmum
sem þessari atvinnugrein fylgir (að þeirra eigin sögn)? þá geta þeir væntanlega
hafið hana aftur til vegs og virðingar, þeir kannski hætta þá að úthrópa hana
og rakka niður í svaðið.
Ég hef verið með eigin útgerð síðastliðinn 24 ár og hafði hugsað mér að
halda því áfram, svo framarlega að þessi rugl stefna vinstriflokkanna nái ekki
fram að ganga.
Ásgeir Valdimarsson útgerðarmaður og sjómaður