Fyrir fáeinum dögum birtist í Morgunblaðinu eftirfarandi grein eftir Sæmund Einarsson, smábátasjómann úr Njarðvík:
„Reykjanes, félag smábátaeigenda á Suðurnesjum, hefur samþykkt tillögu um að fara þess á leit við sjávarútvegsráðuneytið að banna togveiðar á viðkvæmu hrygningarsvæði þorsks norðvestur af Sandgerði.
Þessum tilmælum hefur verið beint til ráðuneytisins í yfir tuttugu ár án árangurs.
Í sjávarútvegsráðuneytinu hafa eftirtaldir ráðherrar gegnt störfum á þessum tíma: Halldór Ásgrímsson, Þorsteinn Pálsson, Árni Mathiesen, Einar K. Guðfinnsson, Steingrímur J. Sigfússon og nú Jón Bjarnason. Menn bíða eftir viðbrögðum frá honum og hans ráðuneyti, því þetta er fyrst og fremst stjórnvaldsaðgerð sem á alltaf og undir öllum kringumstæðum að gæta hagsmuna almennings frekar en þröngra sérhagsmuna. Þegar talað er um fiskimið almennt séð þá eru þau þekkt fyrir aflasæld, oft tímabundið, því þangað safnast fiskur af ýmsum tegundum. Fiskimiðin má skilgreina í þekkt hrygningarsvæði, heimkynni eða ætissvæði, þar sem ein tegund étur aðra. Nýting þekktra fiskimiða utan strönd Suðurnesja er aðallega vegna vertíða sem miðast við fiskgengd í miklum mæli, stofna sem ganga upp á grunnið til hrygningar. Hápunktur þessa ferils er skammur, því í lok júní er fiskurinn að mestu farinn af grunninu ár hvert. 1. maí í ár voru taldir 19 togarar sem skófu þetta umdeilda hólf með leyfi stjórnvalda, slóðin þurrkuð upp og þar með töpuðust mörg störf á sjó og í landi tengd fiskvinnslu og útgerð.
„Dauður þorskur er dauður þorskur, sama hvernig hann er veiddur“, sagði mætur maður. En það eru sem betur fer ekki allir sammála honum því viðkvæmri slóð þarf að hlífa fyrir ágangi dreginna veiðarfæra og nýta, en um leið vernda til þess að fiskurinn komi aftur á hrygningarslóðina til að hlýða kalli náttúrunnar. Það hlýtur að vera markmið stjórnvalda í sjálfu sér að líta á það sem skyldu sína að góð hrygningarsvæði séu til staðar til þess að tegundin hafi löngun eða getu til að athafna sig í æxlunarferli sínu. Hafró gerir rannsóknir um ástand fiskistofna og gefur út veiðiþol hverrar tegundar út frá þeirri athugun í tonnum talið, ásamt því að loka svæðum vegna smáfisks í afla.
Stjórnvöld hafa með stærð skipastólsins að gera og þar með hvaða veiðarfærum er beitt á hverjum stað. Óskir Reykjaness um bann við veiðum togara á þessu umdeilda svæði eru á rökum reistar. Því hvet ég sjávarútvegsráðherra fyrir hönd stjórnvalda að koma að þessu máli, því þegar sjónarmið hagsmunaaðila eru skoðuð vandlega þá sjá menn að hagsmunir liggja saman. Hver vill ekki stuðla að meiri afla í framtíðinni ef þess er nokkur kostur í stað þess að láta stundargróða ráða för?“
Sæmundur Einarsson
Skrifa athugasemd